Victims of stalking in India: A study of girl college students in Tirunelveli City

Abstract

The word 'stalking' was not commonly known in India, until Priyadharshini Mattoo's case (1996) hit the headlines. Eve teasing, a colloquial word for gender harassment is popularly known and Tamil Nadu Prohibition of Eve-Teasing Act, 1998 on that was developed after the brutal killing of a girl named Sarika Shah in Chennai. Though, stalking is there in the past, it was not acknowledged with this terminology and it was always merged with Eve teasing. On the other hand, stalking is much graver than Eve teasing and it is an obsessive behaviour. After the Matoo's case, the Indian Criminal Justice System awoke and the National Commission for Women is ready with a draft Bill (Sexual Assault Prevention Bill) to make the Indian Penal Code more effective against the menace of stalkers. Research studies related to stalking in India are sparse and there is a need to study this phenomenon in depth. This paper presents some results from a study of stalking victims among Girl College students at Tirunelveli City, Tamil Nadu, India. In-depth questionnaire data are drawn on to investigate the course and nature of prolonged stalking in 150 self-defined victims. Findings indicate a pattern of repeated intrusions, the stalking harassment methods, lack of reporting behaviour, and effects of stalking on the victims.Rec "stalking" (proganjanje) gotovo da nije bila poznata u Indiji pre nego sto je slucaj Priyadharshini Mattoo (1996) preplavio medije. Siroko je poznat kolokvijalni izraz za uznemiravanje na rodnoj osnovi, "zadirkivanje Eve" (Eve teasing) odnosno dobacivanje, a Zakon drzave Tamil Nadu o zabrani dobacivanja iz 1998. godine donet je nakon brutalnog ubistva devojke po imenu Sarika Shah u Chennaiju. Tako, u proslosti, "stalking" nije bio prepoznat kao takav, vec se uvek svodio na dobacivanje. S druge strane "stalking" je daleko tezi od dobacivanja i predstavlja opsesivno ponasanje. Nakon slucaja Matoo, indijski krivicnopravni sistem se "razbudio", a Nacionalna komisija za zene je pripremila Nacrt zakona o sprecavanju seksualnog nasilja, kako bi se indijski Krivicni zakonik ucinio efikasnijim u borbi protiv proganjanja. Istrazivacke studije o proganjanju u Indiji su malobrojne i postoji potreba da se ova pojava podrobno istrazi. Ovaj rad predstavlja neke rezultate istrazivanja zrtava proganjanja - studentkinja koledza u gradu Tirunelveliju u indijskoj drzavi Tamil Nadu. Podaci su prikupljani putem detaljnog upitnika nacinjenog u cilju ispitivanja toka i prirode prolongiranog proganjanja kod 150 ispitanica koje su se deklarisale kao zrtve. Rezultati ukazuju na obrazac ponovljenih nasrtaja, metode uznemiravanja kod proganjanja, neprijavljivanje, kao i posledice koje proganjanje ostavlja na zrtve. Mada proganjanje karakterise izvesna neodredjenost u smislu da on cesto ukljucuje ne vise od neuobicajenog ponavljanja uobicajenih ponasanja, najveci broj zrtava ukljucenih u ovu studiju prijavilo je slicna iskustva. Najcescih pet metoda uznemiravanja pri proganjanju bili su: pracenje (koje je prijavilo 55,3% zrtava), nezeljeni telefonski pozivi (30,7%), uhodjenje (11,3%), nezeljena pisma (22,7%) i pokusaji da se uspostavi komunikacija sa zrtvom (17,4%) Moze se, dakle zakljuciti da "tipicni" slucaj proganjanja ukljucuje ove komponente. Drugi nalaz, mozda ocekivani, odnosi se na nisku stopu prijavljivanja proganjanja vecina zrtava nije prijavila svoju viktimizaciju policiji ili svojim roditeljima. Buduci da, pre ove studije, empirijske evidencije o rasprostranjenosti i karakteristikama proganjanja u opstoj populaciji u Indiji prakticno nisu ni postojale, prezentovane informacije se mogu smatrati posebno znacajnim za izgradnju politika i intervencija usmerenih na sprecavanje proganjanja u ovoj zemlji.