Gender and Hand Dominance as Predictors of Forearm Disuse Osteoporosis in Patients with Traumatic Upper Extremity Injury

Abstract

Objective: Immobilization of an injured extremity leads to a rapid loss of bone. It is somewhat unclear why one traumatic insult should give rise to bone loss in one patient, while the identical insult in another patient does not. The aim of this study was to investigate whether there were other risk factors for disuse osteoporosis, in addition to immobilization. Materials and Methods: Ninety patients who had suffered a mechanical traumatic injury isolated to their upper extremity were included in this study. Effects of age, gender, types of injury, affected extremity (dominant or non-dominant), immobilization period, and remobilization period on the distal radius bone mineral density (BMD) of the injured side were investigated. BMD was measured using dual energy X-ray absorptiometry. Results: A low BMD (LBMD) was found in 31.1% of patients. The mean age was not significantly different between the normal BMD and LBMD groups. The female/male ratio was significantly higher in the LBMD group. The affected extremity was on the non-dominant side in 29.0% of the normal BMD group and in 53.5% of the LBMD group (p=0.045). The mean immobilization period was significantly higher in the LBMD group. There were no significant differences in the remobilization period between the LBMD and normal group. It was found that LBMD was only associated with female gender, non-dominant side injury and the immobilization period. Conclusion: Considering that non-dominant side injury, female gender and length of the immobilization may be important for development of disuse osteoporosis, we conclude that the prevention measures should be focused mainly on patients with these risk factors in order to reduce the risk of disuse osteoporosis. (Turk J Rheumatol 2010; 25: 137-40)Amaç: Yaralanan ekstremitenin immobilizasyonu hızlı kemik kaybına neden olmaktadır. Benzer travmatik yaralanma geçiren hastalardan bir kısmında kemik kaybı gelişmezken, diğer bir kısmında gelişmesi tam olarak açıklanamamıştır. Bu çalışmanın amacı kullanmama osteoporozunun, immobilizasyona ilaveten başka risk faktörleri olup olmadığını araştırmaktı. Yöntem ve Gereçler: Üst ekstremitede mekanik yaralanma geçiren 90 hasta çalışmaya dahil edildi. Yaşın, cinsiyetin, yaralanan doku tipinin, yaralanan ekstremitenin (dominant-nondominant), immobilizasyon süresinin ve remobilizasyon süresinin yaralanan ekstremite kemik mineral yoğunluğu (KMY) üzerine etkisi incelendi. KMY ölçümleri dual enerji X ışını absorpsiyometrisi ile yapıldı. Bulgular: Düşük KMY olguların %31.1'inde saptandı. Düşük ve Normal KMY olan grupların yaş ortalamaları istatistiksel olarak farklı değildi. Kadın/Erkek oranı düşük KMY grubunda anlamlı olarak daha yüksek idi. Yaralanan ekstremite, normal KMY grubundaki olguların %29.0 unda, düşük KMY grubundaki olguların %53.5'inde non-dominant ekstremite idi (p=0.045). Ortalama immobilizasyon süresi düşük KMY grubunda anlamlı olarak daha uzun idi. Remobilizasyon süresi açısından gruplar arasında fark yoktu. Düşük KMY ile kadın cinsiyet, non-dominant taraf yaralanması ve immobilizasyon süresi ilişkili bulundu. Sonuç: Kullanmama osteoporozu gelişiminde immobilizasyon süresine ilaveten non-dominant taraf yaralanmanın ve kadın cinsiyetin önemli olabileceği dikkate alınırsa, kullanmama osteoporozu riskini azaltmak için koruyucu önlemlerin bu risk faktörlerini taşıyan hastalara odaklanması yararlı olabilir. (Turk J Rheumatol 2010; 25: 137-40)