Паэма Янкi Купалы «Сон на кургане» ў кантэксце еўрапейскай рамантычнай традыцыi

Abstract

Сiмволiка-алегарычная паэма Янкi Купалы «Сон на кургане» мае сiнкрэтычны характар. У творы прадстаўлены два светы: рэальны i мiстычны – створаныя на аснове паяднання элементаў народнай мiфалогii i культуры з вобразамi i сiмваламi сусветнай мастацкай практыкi. Паэма Янкi Купалы паводле будовы адпавядае прынцыпам драмы «адкрытай формы», якая карыстаецца тэхнiкай зменных пунктаў бачання, фрагментарнымi сцэнамi без выразнай прычынна-вынiковай сувязi. Галоуны герой твора Сам – выключная асоба, гiпатэтычны Збаўца – адзiн (сам) спрабуе вярнуць агульнанародны страчаны скарб – незалежнасць краiны i свабоду народа. Асаблiвасцю нацыянальнай лiтаратуры пачатку ХХ ст. была асацыятыўная повязь вобраза жанчыны -мацi з вобразам Беларусi. У творчасцi Купалы гэты вобраз паяднаны з хрысцiянскiм матывам – Маладой (царквы), што чакае свайго Жанiха (Хрыста) i вяселля (другое прышэсце). У Купалы Маладая – гэта Беларусь, а Жанiх – тыя вызвольныя сiлы, што прынясуць ёй доўгачаканую незалежнасць. Асаблiвасць адлюстравання вяселля ў творах Янкi Купалы – яго няскончанасць i дваiстасць.