Resilience over Cultural Heritage: The Post-Earthquake Challenges of Architectural Conservation in Gölcük

Abstract

Vernacular environment presents the learned lessons transferred to the inhabitants in terms of sustainability and resilience. On the contrary, stakeholders participated in the administrative tasks display inconsistent approaches towards the historic built environment especially in Gölcük, Kocaeli. After the 1999 earthquake urban transformation projects as new constructions and improper conservation practices without any values of the area threatens the continuity of the cultural heritage. The discussions were mainly focused on two different neighborhoods Örcün and Saraylı having relatively intense vernacular buildings in the periphery of Gölcük. The post-disaster studies revealed that architecture tissues were dramatically changed in the favor of reinforced concrete especially in urban areas. Three main objectives were sought in order to evaluate the resilience after 20 years in terms of urban, architectural and social aspects. It is aimed to determine the current conditions of listed and non-listed traditional structures; to assess the impact of vernacular systems on the new built environment and to reveal the social tendency toward new urban policy with traditional ingenuity and technology.Geleneksel çevre, öğrenilmiş bilgilerin kullanıcılarına sürdürülebilirlik ve dirençlilik bağlamında aktarılmasını sağlamaktadır. Buna karşılık Kocaeli ili Gölcük ilçesindeki tarihi yapılı çevre incelendiğinde, yönetimde bulunan paydaşların tutarsız yaklaşımları gözlemlenmektedir. 1999 depreminden sonra görülen yeni inşaat faaliyetleri ve alanın hiçbir değerini yansıtmayan hatalı koruma yaklaşımları olarak tanımlanan kentsel dönüşüm projeleri, kültürel mirasın sürekliliğini tehdit etmektedir.  Bu çalışmada, Gölcük çevresinde nispeten yoğun geleneksel yapılara sahip olan iki farklı mahalle olan Örcün ve Saraylı örnek vaka olarak ele alınmıştır. Deprem sonrası çalışmalar, mimari dokunun betonarme yapıların inşası ile büyük oranda değiştiğini göstermektedir.  Depremden 20 yıl sonra kent dirençliliğini araştırmak üzere mahallelerin kentsel, mimari ve sosyal yönlerinin araştırılması hedeflenmiştir. Tescilli ve tescilsiz gelenek yapıların güncel durumlarını belirlemek, geleneksel yöntemlerin yeni yapılı çevredeki etkilerini değerlendirmek ve geleneksel ustalık ve teknoloji ile yeni kent politikalarının sosyal olarak eğilimini ortaya çıkarmak amaçlanmıştır.