Good Living in Brussel Post Pandemic

Abstract

Brussel (België) heeft de Covid-19 pandemie een katalyserende en legitimerende rol gespeeld in beleidshervormingen op het gebied van ruimtelijke ordening en regelgeving. De huidige hervorming van de Gewestelijke Stedenbouwkundige Verordening (GSV) is als ‘good living’ verpakt en schuift hoge ambities naar voor qua levenskwaliteit, mede door de flexibilisering van regels voor nieuwbouw. Ondanks een historische traditie van burgerparticipatie in ruimtelijke planning, worden de Brusselse ambities om de levenskwaliteit voor alle inwoners te verbeteren geconfronteerd met ruimtelijke en institutionele uitdagingen. De Europese Commissie, internationale en administratieve kantoorzones, als mede industriële gebieden, coëxisteren in de Brusselse stedelijke matrix. Er bestaat een aanzienlijk contrast in de kwaliteit van huisvesting en openbare ruimtes tussen de zuidoostelijke wijken van de stad en de voormalige industriële zones langs het kanaal. Bovendien heeft de ruimtelijke ordening in Brussel geleden onder institutionele fragmentatie, tegenstrijdige overheidsinstanties, gepolitiseerd planning en sterk marktbetrokkenheid. In dit reflectie-artikel, bespreken we de effecten van de Covid-19 crisis op ruimtelijke planning instrumenten die planningsinstrumenten die gericht zijn op het verbeteren van de levenskwaliteit. Deze bijdrage is gebaseerd op de hervorming van de GSV en de analyse van documenten en interviews met stakeholders van het ruimtelijke planningsysteem. Naast de waardering van buitenruimte heeft de hervorming tot doel om levenskwaliteit door flexibilisering te verbeteren en het voorstel geeft criteria rond dichtheid, functionele menging, groene ruimte, en dergelijke, die in lijn zijn met de principes van de 15-minutenstad. Covid-19 kan een opportuniteit bieden om 'good living' in Brussel te realiseren en de stad veerkrachtiger te maken voor toekomstige gezondheidscrisissen. Het stellen en consolideren van beleidsdoelstellingen is één aspect; het waarborgen van hun implementatie zonder uitsluiting van kwetsbare groepen is een andere cruciale dimensie.