Infantylizm – niewykorzystany potencjał w perspektywie stawania się dorosłym. Mały książę Antoine’a de Saint-Exupéry’ego – „­doświadczenie infantylizmu”

Abstract

W artykule nie chodzi o perspektywę indolencji, ale o wykorzystywanie potencjałów dzieciństwa do budowania swojej dorosłości. W tym celu przywołuję poetycką opowieść Mały książę Antoine’a de Saint-Exupéry’ego, która w znakomity sposób prezentuje relacje między dorosłym a dzieckiem, relacje symboliczne między byciem dzieckiem a byciem i stawaniem się dorosłym. Idąc tym tropem, wykorzystanie do analiz Małego księcia jest kluczem do zrozumienia kategorii infantylizacji, oddając tym samym sposób i treść aplikacyjności wartości. Rozważania rozpoczynam od próby zdefiniowania infantylizacji, włączając w ten dyskurs reprezentacje G. Bachelarda, B.R. Barbera a także C.G. Junga. Następnie przywołuję kategorię powieści, traktując ją jako „laboratorium ludzkiej egzystencji” (Jaworska-Witkowska) a tym samym jako wdzięczny materiał analiz, kluczowy dla dyskursu pedagogicznego. W kolejnej części tekstu pojawia się kilka tropów (od)czytań Małego księcia z refleksją pedagogiczną w tle.