Conservation or conversation: A test of the repeated question hypothesis

Abstract

The main goal of the paper is to reanalyze the results of previous studies on the repeated question effect in the conservation task, and to create a more direct test of the repeated question (RQ) hypothesis (repeating of question in the conservation task may mislead concrete-operational children to give the wrong answer since they interpret the repeating as an implicit sign that their first answer is wrong). Reanalysis of previous studies shows that some original conclusions need to be modified, and that a more direct test of the RQ hypothesis is needed. Each participant (N=58, mean age 7;10) was tested by two tasks (conservation of liquid), a standard and modified version. In the modified task, liquid was poured into the same glass, so that the child?s answer was not under influence of his or her level of cognitive development, but only by the repeated question (child who was misled by the RQ would give a wrong answer). According to the RQ hypothesis, children who change their answer on the modified task also need to change their answer on the standard task. Moreover, children who resist the RQ on the standard task do not need to change their answer on the modified task. Results show a different pattern than expected by the RQ hypothesis.Osnovna tema ovog rada je provera hipoteze kojom se tvrdi da ponavljanje pitanja u zadacima konzervacije moze biti razlog da deca koja su inace dostigla konkretno-operacionalni stadijum daju pre-operacionalni odgovor. U zadacima konzervacije deca se prvo suocavaju sa dva objekta koji su jednaki po nekoj dimenziji (npr. dve iste case koje sadrze istu kolicinu vode) i treba da odgovore na pitanje da li su dva objekta isti po datoj dimenziji ili je jedan veci, odnosno manji (u pomenutom primeru: Da li u obe case ima isto vode ili u jednoj ima vise, a u drugoj manje vode?). Kada dete potvrdi da su dva objekta identicna u pogledu date dimenzije (u pomenutom primeru kolicine vode), vrsi se transformacija jednog od objekata, ali takva transformacija koja ne dovodi do promene transformisanog objekta u pogledu date dimenzije (u pomenutom primeru: presuti vodu iz jedne case u drugu casu razlicitih dimenzija ne menja kolicinu tecnosti). Konacno dete treba da odgovori na pitanje koje je identicno pitanju koje je postavljeno pre transformacije (Da li u obe case ima isto vode ili u jednoj ima vise, a u drugoj manje vode?). Prema Pijazeu zadaci konzervacije su pouzdani indikator konkretno-operacionalnog misljenja. Medjutim, razliciti autori su smatrali da deca mogu biti zbunjena ponavljanjem istog pitanja i da ta okolnost moze da dovede do toga da deca koja vec imaju sposobnost konkretno-operacionalnog misljenja daju pre-operacionalni odgovor. U osnovi ove hipoteze je pretpostavka da su deca stekla naviku u okviru svakodnevne komunikacije da ponavljanje istog pitanja u kontekstu kada se nista bitno nije promenilo predstavlja implicitni znak detetu da treba da promeni svoj prvobitni odgovor. Na osnovu ove pretpostavke deca bi razumela ponavljanje pitanja u zadatku konzervacije na isti nacin i to bi ih navelo da nakon transformacije umesto da izraze uverenje da u dve case ima ista kolicina vode (na sta ih navodi konkretno-operacionalno misljenje) daju odgovor da u dve case ima razlicita kolicina vode (na sta ih navodi komunikacija sa eksperimentatorom, tj. ponavljanje istog pitanja). U clanku su prikazana dosadasnja istrazivanja koja su imala za cilj proveru ove hipoteze. Pored toga, rezultati ovih istrazivanja su ponovno analizirani sto je dovelo do delimicne revizije zakljucaka koji su sami autori izveli na osnovu svojih rezultata. Pregled i ponovna analiza rezultata dosadasnjih istrazivanja naveli su nas na dva zakljucka: (a) na osnovu postojecih nalaza ne moze se doneti zakljucak o tome da li ponavljanje pitanja zaista utice na odgovore dece na zadacima konzervacije, i (b) u dosadasnjim istrazivanjima efekat ponavljanja pitanja u zadacima konzervacije je ispitivan na indirektan nacin (razlicite grupe ispitanika resavale su razlicite verzije zadatka konzervacije) sto ne omogucava izvodjenje pouzdanih zakljucaka i da je neophodno da se dizajnira istrazivanje u kojem bi se ova hipoteza direktnije testirala. Direktniji test hipoteze o ponavljanju pitanja omogucen je dizajniranjem modifikovane verzije zadatka konzervacije kolicine tecnosti. Modifikovani zadatak konzervacije se razlikovao od standardnog zadatka po tome sto je tecnost iz jedne case presipana u casu koja je bila identicna casama koje su koriscene pre transformacije. Na taj nacin i deca sa pre-operacionalnog i sa konkretno-operacionalnog stadijuma mogu dati tacan odgovor cime je izvrsena kontrola kognitivnog faktora u zadatku konzervacije. Dakle, ukoliko bi dete promenilo svoj odgovor na modifikovanom zadatku to bi znacilo da je dete osetljivo na ponavljanje pitanja sto znaci da ovaj zadatak ispituje osetljivost ispitanika na ponavljanje pitanja u zadatku konzervacije. Pored toga, u istrazivanju koje je prikazano u okviru clanka, isti ispitanici (58 ucenika prvog razreda iz Beograda prosecnog uzrasta 7;11) su resavali i modifikovani zadatak i standardni zadatak konzervacije tecnosti (balansiranim redosledom) cime je omoguceno da se ispita da li ce deca koja su pokazala osetljivost na ponavljanje pitanja (promenila odgovor na modifikovanom zadatku) istovremeno dala preoperacionalni odgovor na standardnom zadatku sto bi moralo da se desi ukoliko je hipoteza o ponavljanju pitanja ispravna. Drugim recima, implikacija hipoteze o ponavljanju pitanja je da treba da postoji korelacija izmedju standardne i modifikovane verzije zadatka konzervacije. Rezultati istrazivanja nisu u skladu sa implikacijama koje slede iz hipoteze o ponavljanju pitanja. Prvo, postojali su ispitanici koji su menjali svoj odgovor na modifikovanom zadatku i istovremeno davali konkretno-operacionalni odgovor na standardnom zadatku. Drugo, nije postojala korelacija izmedju odgovora dece na modifikovanom i standardnom zadatku konzervacije. Dobijeni rezultati sugerisu da ponavljanje pitanja deluje u modifikovanom zadatku, ali ne i u standardnom zadatku konzervacije. Moguce je da u standardnom zadatku konzervacije ponavljanje pitanja deca dozivljavaju kao smisleno s obzirom da se izmedju dva pitanja nesto bitno promenilo u situaciji (tecnost je presuta u casu koja je drugacijeg oblika) i da stoga deca nisu zbunjena ponovljenim pitanjem. Takodje, s obzirom da se nesto bitno desilo izmedju dva pitanja deca ne dozivljavaju drugo pitanje kao bezrazlozno ponavljanje prvog pitanja pa samim tim ne postoje uslovi da deca drugo pitanje dozivljavaju kao implicitni znak da je njihov prvobitni odgovor bio pogresan.