Reurbanizacja w modelu zrównoważonego rozwoju eco-city

Abstract

Współczesne modele kształtowania miast wprowadzają zasady tzw. projektowania zrównoważonego. Zagadnienia odporności miejskiego ekosystemu, poprawy parametrów definiujących środowisko miejskie oraz polepszenia integracji społecznej wiążą się z nowoczesnym sposobem projektowania struktury funkcjonalno-przestrzennej stanowiącej nierozerwalną całość z systemem przyrodniczym, infrastrukturą tzw. zielonąi niebieską. W planowaniu urbanistycznym odporność w procesie reurbanizacji wprowadzają rozwijane koncepcje eco-cities i smart cities. Dla obu tych modeli miast należy zdefiniować ich funkcje, a takżeokreślić nowoczesne, prośrodowiskowe parametry dotyczące zabudowy i infrastruktury obszarów miejskichw powiązaniu z systemem przyrodniczym miasta. W publikacji wskazane są obszary problemowe dotyczące przekształceń obszarów zurbanizowanych. Zagadnienia te dotyczą problemu rewitalizacji obszarówzdegradowanych w mieście, „rezerw terenowych” w zagospodarowaniu ekstensywnym oraz w obszarach związanych z infrastrukturą techniczną i transportem publicznym. Charakterystyka modelu projektowania regeneratywnego i odporności prowadzi do określenia wytycznych planistycznych dla potrzeb nowych standardów kształtowania struktury funkcjonalnej i przestrzennej związanej z systemem przyrodniczym miasta. Wskazana jest problematyka przekształceń obszarów zurbanizowanych w odniesieniu do określenia połączenia budynków z obszarami biologicznie aktywnymi i infrastrukturą w mieście.