The Uses of Storytelling in Khaled Hosseini’s The Kite Runner

Abstract

In his The Kite Runner (2003), Khaled Hosseini uses storytelling for at least two purposes: to show how the first-person narrator yearns to alleviate or at least control the profoundly destructive impact of a single past experience on his adult mind and to show how, through such a recollection and reconstruction process, the narrator feels satisfied with his atonement by the end of his narration. Storytelling helps Hosseini’s narrator to reconfigure his unfavourable experiences, which act both as the central concern of the narrative plot and as a shared quality weaving the central characters together. Cognitive narratologists, such as Monika Fludernik and David Herman, consider representation of experience an important basic element of narrativity or the qualities that make a narrative accepted as narrative. By focusing on his personal and human-like experiences, the protagonist Amir’s storytelling not only functions as a significant tool to alleviate his intense suffering, but also facilitates the readers’ emotional engagement in Hosseini’s storyworld. Afgan asıllı Amerikalı yazar Halit Hüseyni (Khaled Hosseini) Uçurtma Avcısı (The Kite Runner) adlı romanında öykü anlatımını en az iki amaç için kullanmaktadır. Hüseyni’nin öyküsü bir yandan birinci şahıs anlatıcının geçmişteki bir deneyiminin yetişkin zihnindeki son derece yıkıcı etkisini hafifletmeyi veya en azından kontrol etmeyi, ne kadar istediğini gösterirken öte yandan bu tarz bir hatırlama ve yeniden yapılanma sürecinde anlatıcının, anlatım sonunda aldığı kefaretten ne kadar memnun olduğuna işaret eder. Öykü anlatımı, anlatıcının olumsuz deneyimlerini yeniden yapılandırmasına yardımcı olur. Hüseyni’nin öyküsündeki deneyim aktarımı hem öykü taslağının temel kaygısı hem de esas karakterleri biraraya getiren ortak bir özellik olarak yer alır. Monika Fludernik ve David Herman gibi bilişsel anlatıbilimciler, anlatımda tecrübeyi temsil etmeyi anlatısallığın veya öyküyü öykü yapan özelliklerin önemli unsurlarından biri olduğunu düşünmekteler. Kişisel ve insan benzeri deneyimlerine odaklanarak, kahramanı Amir’in öykü anlatımı, yoğun acılarını hafifletmek için önemli bir araç olarak işlev görmekle kalmaz, aynı zamanda okuyucuların Hüseyni’nin öykü dünyasına duygusal katılımını kolaylaştırmada büyük bir potansiyel oluşturur