Orta Çocukluk Döneminde Umut ve Ebeveynlere Güvenli Bağlanma

Abstract

Çocuk gelişiminde anne, baba ve çocuk etkileşiminin önemi bilindiğinden bu çalışma bağlanma kuramı ve umut kuramı temelinde planlanmıştır. Çünkü umutlu düşünme becerileri yakınlığa dayalı ilişkilerin olduğu güvenli ortamlarda gelişmektedir. Bu temellerden hareketle, çalışmanın amacı, çocukların anneye bağlanma, babaya bağlanma düzeyi ve cinsiyet değişkenlerinin umut düzeylerini yordamadaki rolünü belirlemektir. Araştırmanın çalışma grubunu, İzmir iline bağlı ilköğretim okullarında 4., 5. ve 6. sınıfa devam eden 173'ü kız, 207'si erkek olmak üzere 380 çocuk oluşturmuştur. Araştırmada Kişisel Bilgi Formu, Kerns Güvenli Bağlanma Ölçeği ve Çocuklarda Umut Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin analizinde Pearson Momentler Çarpımı Korelasyonu ve çoklu regresyon analizi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda, anneye güvenli bağlanma ve babaya güvenli bağlanma değişkenlerinin umut değişkenini anlamlı düzeyde yordadığı bulunmuştur. Cinsiyet değişkeni ile umut değişkeni arasında anlamlı düzeyde bir ilişki bulunamadığından regresyon analizine dahil edilmemiştir. Elde edilen bulgular daha önce yapılan araştırmalar çerçevesinde tartışılmış, araştırma ve uygulamaya dönük önerilerde bulunulmuştur.