Sivas İlinde Suça Sürüklenen Çocuk Olguların Sosyodemografik ve Klinik Özellikleri

Abstract

Objective: In this study, it was aimed to investigate the sociodemographic characteristics, types of crime and intelligence levels of delinquent children and to determine the reasons that push these children into crime. Materials and Methods: The data of 86 cases who were referred to Cumhuriyet University pediatric and adolescent mental health and diseases outpatient clinic for forensic report by the judicial authorities between 01.01.2017-01.06.2018 were analyzed retrospectively. Age, gender, socioeconomic status, educational level, intelligence level and psychological diagnoses of children according to DSM-5; also, the characteristics of the crime and the results of the forensic reports were evaluated. Results: 90.6% of the cases were male. The mean age at the time of the crime was 13.76 ± 0.89. Most of them were children of low- and middle-level families with low socioeconomic status. 72% of the cases did not have any mental illness. Conduct Disorder (CD) was the most common mental disorder. The majority of cases (82.5%) had normal intelligence. The most frequently committed crime was “theft” (50%). 30.2% of the cases had a history of recurrent crime. Only 25.5% of these cases had the ability to perceive the legal meaning and results of the act and to direct their behavior. Conclusion: Juvenile delinquency is an increasing problem in our country. For this reason, it is important to determine the risk factors that lead children to commit crimes and to take necessary measures in this regard.Amaç: Bu çalışmada suça sürüklenen çocukların sosyodemografik özelliklerinin, işledikleri suç tiplerinin ve zeka düzeylerinin belirlenmesi ve bu çocukları suça iten nedenlerin saptanması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Adli makamlarca 01.01.2017-01.06.2018 tarihleri arasında adli rapor düzenlenmesi için Cumhuriyet Üniversitesi çocuk ve ergen ruh sağlığı ve hastalıkları polikliniğine yönlendirilen 86 olgunun dosyası geriye yönelik olarak incelendi. Olguların yaş, cinsiyet, sosyoekonomik düzeyi, eğitim durumu, zekâ seviyesi ve DSM-5’e göre ruhsal tanıları; işlenen suça ait özellikler ve adli rapor sonuçları değerlendirildi. Bulgular: Olguların %90.6’sı erkekti. Suç tarihindeki yaş ortalamaları 13.76±0.89 idi. Büyük çoğunluğu sosyoekonomik düzeyi düşük ve orta düzeydeki ailelerin çocuklarıydı. %72’sinde herhangi bir ruhsal hastalık saptanmadı. Davranım Bozukluğu (DB) en sık saptanan ruhsal bozukluktu. Büyük çoğunluğunun (%82.5) zekası normaldi. En sık işlenen suç “hırsızlık” (%50) suçuydu. Olguların %30,2‘sinin tekrarlayan suç öyküsü vardı. Bu olgulardan sadece %25.5’i işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilme ve fille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğine sahipti. Sonuç: Çocuk suçluluğu ülkemizde her geçen gün artmakta olan bir sorundur. Bu nedenle çocukları suç işlemeye iten risk faktörlerinin belirlenmesi ve bu hususta gerekli önlemlerin alınması önem arz etmektedir.