Ben Çocuğumu Böyle Besliyorum! Beslenme Konusunda Sosyal Medya Anneleri Üzerine bir Değerlendirme

Abstract

Günümüzde sosyal medya, insanların aynı anda pek çok kişiye kendisini ifade etmekte kullandığı bir araç haline gelmiştir. Sosyal medyayı kullananlar arasında hem kendi hayat tarzlarını hem de ne tür bir anneliği benimsediklerini göstermek amacıyla hesap açan genç kuşak anneler de yer almaktadır. Feminist literatür içerisinde anneliğin sosyal olarak nasıl inşa edildiği ve farklı anneliklerin olup olamayacağı üzerine pek çok tartışma yürütülmektedir. Çocukların beslenmesi konusunda annelerin yaptıkları tercihler ve benimsedikleri pratikler de annelik tanımının içerisinde önemli bir yer tutmaktadır. Bu bağlamda beslenme pratikleri çerçevesinde sosyal medya ortamlarında üretilen ve tüketilen anneliklerin feminist tartışmaların neresinde yer aldığı konusu önemli gözükmektedir. Bu araştırmada özellikle instagram hesapları olan ve takipçi sayısının fazlalığına bakılarak sosyal medyada belirli bir popülariteye sahip olduğu düşünülen annelerin, çocuklu hayata dair paylaştıkları kesitler, yaptıkları paylaşımlar ve onlarla gerçekleştirilen görüşmeler çerçevesinde medya hesapları aracılığıyla nasıl bir anneliği ön plana çıkartmaya çalıştıkları, ne türden bir anneliği inşa ettikleri ve sosyal medyada hangi sebeplerle ve hangi tür paylaşımlarla görünür olmayı istedikleri anlaşılmaya çalışılmıştır. Ayrıca bu hesapları takip eden diğer annelerle de açık uçlu mülakatlar gerçekleştirilerek onların yapılan paylaşımları nasıl yorumladıkları, bu paylaşımların kendi anlam dünyaları ile nasıl bir etkileşim içinde olduğu, çocuk beslenmesine dair sosyal medyada paylaşılanları kendi çocuk yetiştirme pratiklerine ne kadar dahil ettikleri de ortaya konmaya çalışılmıştır. Bu tür bir çalışmanın genç nesillerin beslenmesini düzenleyen biyo-politik rejimler ve daha geleneksel beslenme yöntemleri arasındaki dinamik etkileşimi yansıtacağı düşünülmektedir. Her iki söylem de anneleri kendi anlatılarının aktif uygulayıcıları olarak işe koyarken, kadınların en yeni iletişim kanallarında dahi çocukları yetiştiren birincil kişi olarak kendi görünürlüklerini sağlamaya çalışmaları, kendilerini bu açıdan tanımlamaya çalışmaları ve hegemonik anlatılara nadiren alternatif arayıp onlara neredeyse hiç direnmemeleri de dikkate değerdir. Social media has become a means for people to be able to express themselves to other people simultaneously. Mothers who are actively using social media are creating a virtual community by sharing the most intimate details from the challenges they endure while bringing up their children to how they nourish their children each day. On the other hand, within the feminist literature there is an ongoing discussion on how the motherhood is constructed socially and whether there is a possibility of performing different types of motherhood. In this respect the way motherhoods are constructed through social media regarding the nourishment of children seems to be an important aspect of defining what motherhood is all about. As a result of this assumption, in this study, based on the stories, pictures and comments regarding the nurturance of children shared by the mothers through instagram who are considered popular within social media based on the number of followers they have and also focusing on the face to face interviews held with them, the type of motherhood that is brought into prominence, the sort of motherhood constructed by those mothers will be discussed. Futhermore, not only mothers’ motivations and reasons to become visible in the social media through the ways they nourish their children but also the discourses they are channeling and creating through the internet will be discussed. Moreover, by conducting open ended interviews with mothers who are following those accounts, the ways they interpret these sharings will also be discussed. This evaluation is thought to reflect the dynamic interplay between hegemonic discourses regulating food and nutrition regimes of young generations based on a global biopolitical regime versus more traditionalist standpoints towards nutrition. While both discourses employ mothers as active practitioners of their own narrative, it is significant that the women still seek their visibility as the main care givers in the newest means of communications, they rarely seek an alternative to the hegemonic narratives and hardly resist to them.