From Equality of Opportunity to the Society of Equals

Abstract

Jakakolwiek próba ponownego potwierdzenia równości jako podstawowej wartości demokratycznej stoi przed dwoma zadaniami: musi odpowiedzieć na zmiany społeczne i kulturowe towarzyszące ostatniej fazie rozwoju kapitalizmu oraz musi reaktywować pierwotny kontekst transformacji demokratycznej, która wyniosła równość na czoło, w ścisłym w połączeniu z innymi aspektami innowacyjnej wizji. Na początku równość interpretowano w kategoriach „świata podobnych ludzi, społeczeństwa autonomicznych jednostek i wspólnoty obywateli”. W tym kontekście równość była ściśle związana z wolnością, ale ich wzajemne powiązania były również otwarte na zmiany historyczne. Późniejsze wydarzenia – w tym przejście do bardziej zorganizowanego rodzaju kapitalizmu, dwie wojny światowe i powstanie tymczasowo odnoszącej sukcesy konkurencyjnej wersji nowoczesności – doprowadziły do znacznego podniesienia poziomu równości. Jednak w ciągu ostatniego półwiecza argumenty za równością zostały podważone przez tendencje historyczne. Mutacje gospodarki kapitalistycznej, zarówno na poziomie organizacji, jak i produkcji, oraz zanik rzeczywiście istniejącej alternatywy, udzieliły wsparcia nowemu typowi indywidualizmu. Opierając się na rozróżnieniu Sim-mela na indywidualizm podobieństwa i indywidualizm różnicowania, obecną fazę można interpretować jako radykalizację i demokratyzację indywidualizmu różnicowania w indywidualizm jednostkowości. Strategia społeczno-liberalna, mająca na celu pogodzenie wolności i równości, musi uwzględnić ten nowy indywidualizm i rozumieć go jako relację społeczną, zachowując w ten sposób krytyczny dystans wobec ideologii neoliberalnej.