Analysis and modelling composite timber-concrete systems: Design of bridge structure according to EN

Abstract

Primena adekvatnog građevinskog materijala na odgovarajućem mestu u konstrukciji jedan je od postulata savremenog građevinskog konstrukterstva i optimalnog projektovanja. Ideja konstrukcijskog spreza-nja u širem smislu (u odnosu na kompozitno sadejstvo u užem smislu -sprezanje istih vrsta materijala u različitim tehnološkim fazama ili starostima) tj. zajedničkog rada dva ili više različitih materijala s ciljem što boljeg iskorišćenja njihovih mehaničko-fizičkih i drugih svoj-stava na nivou preseka, elementa i sklopa, najšire je razvijena i ima najveću primenu kod spregnutih sistema beton–čelik. Spregnute konstrukcije drvo–beton primenjuju se u inženjerskoj praksi oko 80 godina, prešavši put od intui-tivnog inženjerskog rešenja problema ojačanja drvenih mostova u šumskim predelima Severne Amerike do potpuno prefabrikovanih hibridnih sklopova drvo–beton za suvu ugradnju u današnjoj Evropi. Razvojni put spregnutih sistema drvo–beton bio je uvek praćen ekstenzivnim teorijsko-eksperimentalnim istraživanjima [45]