İŞTE VAR OLAMAMA, İŞ TATMİNSİZLİĞİ VE İŞ YÜKÜNÜN İŞTEN AYRILMA NİYETİNE ETKİSİ: ISPARTA İLİ ÇAĞRI MERKEZİ ÇALIŞANLARI ÖRNEĞİ

Abstract

Bu çalışmanın amacı, çağrı merkezi çalışanların işte var olamama, iş tatminsizliği ve iş yükünün işten ayrılma niyeti üzerindeki etkisini araştırmaktır. Bu doğrultuda çalışmada öncelikle işte var olamama, iş tatminsizliği, iş yükü ve işten ayrılma niyeti kavramları ilgili literatür çerçevesinde araştırılmış, akabinde ilişkilere yönelik hipotezler geliştirilmiştir. Çalışmada ele alınan kavramlar, Isparta ilinde çağrı merkezinde çalışan işgörenler örnekleminde araştırma değişkenleri olarak kullanılmıştır. Araştırmada veri toplama tekniği olarak anket formu kullanılmış ve toplam 114 işgörenden kullanılabilir anket elde edilmiştir. Elde edilen verilere, SPSS 20 programında frekans, güvenilirlik, korelasyon ve regresyon analizleri uygulanmıştır. Korelasyon analizi sonuçlarına göre; işten ayrılma niyeti ile işte var olamama, iş yükü ve iş tatminsizliği arasında pozitif yönlü ve kuvvetli anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Bir başka yönden regresyon analizi sonucunda işte var olamama, iş yükü ve iş tatminsizliğinin işten ayrılma niyetini üzerinde anlamlı bir etkisinin olduğu görülmüştür. Buna göre çalışanlarının işte var olamama, iş yükü ve iş tatminsizliğinin artması durumunda işten ayrılma niyeti düzeylerinin artacağı söylenebilir.