Bölgesel Kalkınma Politikalarındaki Dönüşüm: Yeni Bölgecilik Yaklaşımı ve Türkiye Yansımaları

Abstract

Kalkınmanın dinamik bir olgu olması, zaman içinde hedef ve stratejilerin de değişmesine neden olmaktadır. II. Dünya Savaşı’na kadar uzanan dönemde iktisadi analizlerde mekân yerine zaman kavramına önem verilmiştir. Kalkınmanın temelinde yer alan bölgesel kalkınma, özellikle II. Dünya Savaşı sonrasında mekânlar arasında gözlemlenen kalkınma farklılıkları nedeniyle iktisatçıların ve politika yapıcıların dikkatlerini çekmiştir. Mekânsal temelli olarak açıklanmaya çalışılan bu eşitsizlik uygulanan politik yaklaşımlarda da önemli dönüşümleri beraberinde getirmiştir. Merkeziyetçilikten uzaklaşarak giderek yerelleşmeye dönük geliştirilen teorik ve politik yaklaşımlar hem yeni kuramların hem de yeni kurumsal oluşumların ortaya çıkmasını sağlamıştır. Bu çalışmada Geleneksel Bölgecilikten,  Yeni Bölgecilik akımına geçişte yaşanan teorik dönüşümler incelenirken bu dönüşümlerin Türkiye’deki bölgesel kalkınma politikaları üzerinde yaratmış olduğu yansımalar ortaya konmaktadır. As a result of development’s being a dynamic concept, aims and strategies differ globally within time. In the period that extending to the 2nd World War, in economic analysis the concept of time emphasized instead of the concept of location. Regional development which takes places in the center of development, has took the attention of economists and politicians because of observed development difference across locations in post period of 2nd World War. This inequality which is tried to be explained in basis of location, brought important transformations in political approachs applied. The theoric and political approachs which is developed intended for localization by moving away from centralisation, provided arising of both new theories and new institutions. In this study, on the one hand, the theoretical transformation which experienced during the transition period from Traditional Regionalism to the New Regionalism is being analysed, on the other hand reflections which this transition has created upon regional development policy in Turkey are revealed.