Otistik çocukların anne-babalarının depresyon ve kaygı düzeyleri

Abstract

Amaç: Aileye katılan birey özürlü bir çocuk olduğunda aile içi ilişkiler ve aile fonksiyonunda bazı sorunlar ortaya çıkabilmektedir. Otistik çocuğu olan birçok aile çocuklarına karşı neler yapacaklarını ya da çocuğun kendi yaşantılarını ne yönde etkileyeceğini bilmemenin endişesini taşırlar. Genellikle çok özel gereksinimleri olan bu çocukların aile yaşantısına uyumunun sağlanabilmesinde bazı sıkıntılar yaşanmaktadır. Otizm gibi gelişimsel bozukluğu olan çocuğa sahip anne babalar zaman zaman kendilerine olan güvenlerini yitirdiklerini hisseder. Gereç ve Yöntem: Araştırma bir özel eğitim merkezine devam eden 100 otizm spektrum bozukluğu tanısı almış ve eğitimlerine devam eden çocuklardan tesadüfi olarak seçilen 40 otistik çocuğun annesi ve babası ile yapılmıştır.Bulgular: Çalışmamıza 26’sı (%65) erkek, 14’ü (%35) kız toplam 40 otistik çocuğun anne ve babası katılmıştır. Çocukların yaş ortalaması 62.9±16.6 ay olarak saptanmıştır. .Otistik çocukların annelerinde babalara göre depresyon ve kaygı puanları daha yüksekti. Otistik çocukların annelerinin eğitim düzeyleri ile durumluk kaygı düzeyleri arasında anlamlı bir fark bulunmuştur.Sonuç: Bu araştırmanın sonuçlarına göre, annelerde depresyon, anksiyete, babalara göre daha yüksek bulunmuştur. Bulunan bu sonucun, araştırmanın yapıldığı toplumun ve Türk toplumunun gelenek ve göreneklerine göre aile içinde annenin aldığı sorumlulukların daha fazla olmasından kaynaklandığı düşünülebilir. Özel eğitim ve rehabilitasyon merkezlerinde anne ve babalara, otistik çocuğa sahip olmanın yaşamlarında olabilecek etkileri aktarılmalı ve gerektiğinde ruhsal destek almaları sağlanmalıdır.