Yetişkinlerin Yaşam Doyumu, Yalnızlık ve Öz-tiksinme Düzeyleri Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

Abstract

Bu çalışmada, yetişkinlerin yaşam doyumu, yalnızlık ve öz-tiksinme düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Yaşam doyumu, yalnızlık ve öz-tiksinme arasındaki ilişki düzeyi, cinsiyet, eğitim durumu, medeni durum, gelir düzeyi, herhangi bir işte çalışıp çalışmama durumu gibi değişkenlerde incelenmiştir. Araştırmanın modeli nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama tekniği kullanılarak desenlenmiştir. Araştırmanın toplam katılımcı sayısı, (kadın=353; erkek=281) olmak üzere toplamda 634 yetişkin bireydir. Veri toplama araçları olarak “UCLA Yalnızlık Ölçeği Kısa Formu”, “Yaşam Doyumu Ölçeği”, “Öz-tiksinme Ölçeği” ve çalışmayı yürüten araştırmacılar tarafından geliştirilen “Kişisel Bilgi Formu” kullanılmıştır. Araştırmada veriler, Google Forms üzerinden 2019 yılı içerisinde toplanmış olup, analizi için SPSS 22.00 paket programı kullanılmıştır. Elde edilen veriler ışığında; yaşam doyumu ile yalnızlık arasında anlamlı bir ilişki olduğu görülürken, yaşam doyumu ve öz-tiksinme arasında ters yönlü bir ilişki olduğu saptanmıştır. Yapılan analizler sonucunda, yalnızlık ve öz-tiksinmenin yaşam doyumu üzerindeki etkisinin anlamlı olduğu ortaya çıkmıştır. Cinsiyete göre erkeklerin yaşam doyumunun, kadınlardan anlamlı düzeyde farklılaştığı görülmüştür. Medeni duruma göre ise evlilerin yaşam doyumunun bekârlardan anlamlı düzeyde farklılaştığı sonucuna ulaşılmıştır. Bireylerin çalışma durumuna göre ise; iş sahibi olanlar ile olmayanlar arasında, iş sahibi olanlar lehine anlamlı bir farklılığın mevcut olduğu sonucuna varılmıştır. Bireylerin gelir düzeyine göre ise gelir düzeyi fazla olanların yaşam doyumlarının daha yüksek olduğu sonucuna varılmıştır. Eğitim seviyesi arttıkça yaşam doyumunun arttığı ve yalnızlığın azaldığı sonucuna varılmıştır. Araştırma bulgularının özgün ve alana katkı sağlayacağı umulmaktadır.