The impact of ego-involvement in the creation of false childhood memories

Abstract

An experiment employed a 'familiar-informant false-narrative procedure' to examine the effects of ego involvement manipulation on the creation of false memories for suggested events. Our main sample consisted of 54 Serbian adolescent students. During the pre-testing stage, students' parents (N=54) provided details from their children childhoods, which were used to create stimuli for the subsequent stages. Half of the participants were given an ego-involving suggestion- a short written statement that claimed that people with higher intelligence have a better and more detailed memory of their childhood. We hypothesized that ego-involved group would recollect more childhood events in general, create more false memories and be more confident in its' authenticity and clarity. Implanted event was recognized as autobiographic by 24% respondents in the testing stage and by 44.4% respondents in the retesting stage. There were significant qualitative differences between authentic and false memories: authentic memories were assessed as more reliable and clearer than the false ones. Ego-involvement manipulation had no impact on the frequency or quality of false memories reported by the participants. Even though the specific ego-involvement manipulation was not successful, our findings suggest that other motivating strategies we employed pushed the respondents into accepting false memory suggestion in the retesting stage. Future research could benefit from testing more elaborate ego-involving procedures.Istrazivanje je imalo za cilj proveru pretpostavke da je na uzorku ispitanika iz nase sredine moguce replicirati nalaze istrazivanja Loftusove i saradnika (Loftus,1995; 1997a; 1997b) u kojima su ispitanicima kreirana lazna secanja na izmisljeni dogadjaj iz detinjstva. Takodje, cilj je bio proveriti da li se kreirano lazno secanje kvalitativno razlikuje od secanja na stvarne dogadjaje, kao i utvrditi da li uvodjenje dodatne eksperimentalne manipulacije u vidu motivacione sugestije za podsticanje ego-involviranosti ima za posledicu povecanje sklonosti ispitanika da produkuju lazno secanje. Autori su posli od pretpostavke da ce izlozenost dodatnoj motivacionoj sugestiji (kratka pisana izjava o tome da je naucno dokazano da se inteligentniji ljudi vise i zivlje secaju dogadjaja iz detinjstva) izazvati vecu produkciju autobiografskih secanja, ucestalije kreiranje laznih secanja, vecu uverenost ispitanika u ta secanja, kao i vecu jasnocu secanja. Istrazivanje se sastojalo iz tri faze: (a) informacije o dogadjajima iz detinjstva ispitanika prikupljene su od njihovih roditelja; (b) ispitanici su izlozeni opisima ovih dogadjaja, pri cemu je od njih zatrazeno da daju odredjene informacije o dogadjajima, kako bi bila procenjena jasnoca i sigurnost njihovih secanja; (c) na kraju su ispitanicima prezentovani segmenti istih dogadjaja i trazeno da ih procene na istim skalama kao u prethodnoj fazi. Glavni uzorak cinilo je 54 srednjoskolca iz Beograda, a u pretestu su ucestvovali njihovi roditelji (N=54) koji su pruzili inicijalne informacije o dogadjajima iz detinjstva. Dobijeni nalazi govore da je kod ispitanika iz nase sredine moguce kreirati lazna secanja u procentu koji je ocekivan i u skladu sa prethodnim nalazima (24%), kao i da se lazna secanja kvalitativno razlikuju od stvarnih po procenjenoj sigurnosti i jasnoci. Motivaciona sugestija za podsticanje ego-involviranosti nije imala uticaja na sklonost ka kreiranju laznih secanja, na sigurnost u vlastita secanja, kao ni na jasnocu secanja. U trecoj fazi, retestu, 44.4% ispitanika prepoznalo je lazno secanje kao autenticno, sto je znatno vise nego u prethodnim istrazivanjima. Do kreiranja laznog secanja kod ovako velikog broja ispitanika moglo je doci zbog primene laznog dogadjaja koji se pokazao kao visoko plauzibilan i adekvatno uvremenjen za populaciju nasih ispitanika. Takodje, sklonost ka kreiranju laznih secanja mogla je biti posledica odredjenih individualnih razlika, koje su dovele do povecanja individualne plauzibilnosti dogadjaja kod pojedinih ispitanika. I sama istrazivacka procedura mogla je podstaci ispitanike da u velikom broju kreiraju lazna secanja: izlozeni su pricama bliskih osoba koje vaze za pouzdane izvore, zatim im je receno da se deca bolje od svojih roditelja secaju dogadjaja iz svog detinjstva i navodjeni su da zamisljaju dogadjaj kog nisu mogli da se sete. Lazni dogadjaj predstavljen je kao deo stvarnog dogadjaja sto je verovatno kod ispitanika ucvrstilo ideju o njegovoj verodostojnosti. Uslovi koji su doprineli stvaranju pogodne klime unapredjeni su u trecoj fazi istrazivanja (specificni detalji, bogatiji kontekst, konfuzija izvora), sto je dovelo do povecanja broja ispitanika koji su kreirali lazno secanje u odnosu na drugu fazu. Neefikasnost ego-involvirajuce sugestije moze se objasniti nemogucnoscu da se ispitanici dodatno motivisu, jer su oni vec bili maksimalno motivisani u okviru osnovne eksperimentalne procedure i samog konteksta istrazivanja. Moguce je, medjutim, i da primenjena motivaciona sugestija nije bila adekvatna za ispitivanu populaciju ili da nije bila na dovoljno dobar nacin operacionalizovana. Istrazivanje predstavlja doprinos metodologiji istrazivanja memorije i uticaja sugestije na prepoznavanje autobiografskih dogadjaja jer, iako se u konkretnoj manipulaciji uticajem ego-involviranosti na proces kreiranja laznih secanja nije uspelo, rezultati ukazuju da je motivacija veoma znacajna u procesu prisecanja i da prirodu te veze jos treba detaljno ispitivati.